gide gide gittik, sonunda baksı’ya vardık!
yani bayburt-baksı arası bir buçuk saat; köyler, dereler arada da çoruh sizi takip ediyor, öyle keyifli öyle dehşetli! bir ara yolumuzu inekler bile kesti! akşam olmuş evlerine dönüyor yüzlerce inek; hatta her biri kapısının önüne gelince vuruyor kapıya başıyla giriyor içeriye!
ee tabii araçtakiler de bu kadar ineği bir arada görmemişler bi hayranlık bi hayranlık, çığlık, fotoğraf çekmeler! biz tabii çok inek, öküz gördüğümüzden oralı bile olmadık siz de fotoğrafsız kaldınız!
neyse!
baskı kırgız dilinde şaman demek ve baskı köyü 85 haneli! kala kala o kadar kalmışlar diğerlerini göçe vermişler!
işte bu aşağıdaki adam da baksı’da doğup büyümüş, dağlarında çobanlık yapmış, mektebe gitmiş prof. dr. hüsamettin koçan!
koçan yaz tatillerinde dağlarda çobanlık yaparken çoruh vadisine bakıp hayaller kurarmış!
gün gelmiş büyümüş, okumuz ‘adam’ olmuş ve köyünün yoksulluğuna, göç yüzünden sürekli azalmasına kafayı takmış ve baksı’da bir müze kurmaya karar vermiş!
eş dost, tanıdıklar, sanatçılar bir araya gelmiş, kafa kafaya vermiş aşağı yukarı bir on yılda müzeyi ayağa kaldırmayı başarmışlar! kimi eserlerini müzeye bağışlamış kimi para vermiş kimi de araç gereç bağışlamış!
sonunda müze ortaya çıkmış! pek güzel pek güzel! o kadar etkilendik ki bir de gün doğmadan gezelim istedik, herkesten önce yataktan kalktık, hüsamettin koçan gibi çoruh vadisine bakıp bakıp hayaller kurduk, sadece nehrin bir de sürekli öten bir kuşun sesini dinledik, mutlu olduk!
hüsamettin hoca da erkenden kalkınca bir zamanlar şamanın hasır atıp altında oturduğu ardıç ağacına gittik, hatta iki çaput bağlayıp dilek tuttuk; biri babişe biri de kendimize artık kısmetimize ne düşerse?
sağlıkla…
hamiş; seni unuttuğumu sanma allah akıl fikir versin!
