kasap hulki

biz baba-kız etçiyiz. zaten başka şansımız da yok. kim gidecek de pırasaydı, ıspanaktı, yer elmasıydı ya da lahanaydı; alacak, getirecek, ayıklayacak, yıkayacak, doğrayacak, dolma saracak kimini börek içi yapacak kimini zeytinyağlı pişirecek?

zor zor bizde zor. çalışan bir babayla okula giden bir kızın başka şansları yok!

hoş arada sırada babiş de artık hünerini gösteriyor, mutfağa girip brokoli çorbası pişirip kerevizi salata yapıyor yapmasına da genel geçer yiyeceğimiz et. onun da kuzu olanı. köfte yapılacaksa, kavurma yapılacaksa o zaman az biraz dana eti.

iyi de et her yerden alınmaz ki!

zaten alsak, ki birkaç kez market reyonlarından almak zorunda kaldık, babiş’in damağından geri döner, ‘babaaaa eti hulki amcadan almadın mı?’ der divandan seslenir. anlarsın ki babiş yediğine ‘hile’ katıldığını anlamış.

dolayısıyla biz hulki’den başka bir yerden et alamayız. on yıldır kasabımız hulki’dir.

hulki sucuk yapar, tereddütsüz alırız pazar sabahlarımız bayram eder, biz yumurta kırarız sucuğun üstüne, babiş sade sucuk yağına ekmek banar. bu nedenlerden yıllardır başka sucuğa el sürmüşlüğümüz yok.

hulki pirzola hazırlar, hele de kemiğini uzun bıraktırırsan sanırsın ki bütün dağlardaki otu, çiçeği sen yiyorsun.

hulki bir şiş hazırlar bıraksan babiş sekiz on şiş yer, bu nedenle yiyeceğin şişlerin sayısı beşle sınırlıdır.

hulki bir bonfile keser ki istediğimiz kalınlıkta dövüp içine kaşar sarıp dürüm yapmak bize kalmıştır ki babiş’in en sevdiği nimettir.

bir de hulki kemikli kuzu eti verir ki pazar günleri ya yuvalamanın içinde et olur ya da sebze niyetine tek bildiğimiz bezelyeye yoldaş.

sağlıkla…

hamiş; unutmadan söyleyelim hulki’de kuru yolma tavuk da var, aklında bulunsun.